Yordja

ได้อ่าน Blog ของน้องปูซึ่งอยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน หลายปีมาแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าจะได้มีการบันทึกไว้ แวะมาอ่านทีไรก็ได้ถึงบรรยากาศต่างๆเหล่านั้น ขออนุญาตเก็บไว้ที่นี้อีกที่เผื่อว่า multiply เกิดมีการเปลี่ยนแปลง //yordja ———————————- ต้นฉบับจาก http://iampooki.multiply.com/journal/item/4/Can_u_remember_yr_childhood   ความทรงจำในวัยเด็กเลือนหายไปนานแล้ว  แต่ถ้าใครอยากเรียกความทรงจำกลับมา ทำได้ไม่ยากเลยค่ะ ……… ทำอย่างพวกเราไงคะ เรา พี่โจ้ พี่ยอด เป็นเพื่อนร่วมชั้น สมัยเด็กๆ (เราเรียนดนตรีตั้งแต่ประถม – มัธยม) ตั้งแต่เราเข้ามหาลัยฯ ต่างก็แยกย้ายกันไปตามทาง นานๆจะโทรคุยกันที     อยู่มาวันหนึ่ง พี่โจ้ก็โทรมาหา แล้วเราก็ได้นัดเจอกัน เช้าวันเสาร์วันหนึ่ง เพื่อร่วมเดินทางย้อนกลับไปสู่อดีต (ดูลิเกยังไงไม่รู้เนอะ) จุดมุ่งหมายของเราคือ บ้านของคุณยาย (แม่ของอาจารย์กฤษณะ, ครูสอนอีเลคโทนเราสมัยเด็กๆ) บ้านหลังนี้เราสามคนเคยมาขอพักอาศัยแทบทุกปี เมื่อครั้งพวกเราได้เป็นตัวแทนระดับจังหวัดมาแข่งขันอีเลคโทนระดับประเทศที่ กรุงเทพ (บ้านนอกเข้ากรุงฯว่างั้น) แทบไม่น่าเชื่อว่า พวกเราขับรถไปถึงบ้านคุณยาย(แถวสำโรง)ได้โดยไม่ต้องโทรถามเส้นทางเลย …เพราะพวกเราใช้ความรู้สึกล้วนๆ ถึงแม้ว่าสถานที่บางแห่งจะปิด, ทุบ, ย้ายออกไปแล้วก็ตาม เก่งมั๊ยล่ะ ฮ่าๆๆ พวกเราซื้อผลไม้เข้าไปสวัสดีคุณยาย แล้วก็นั่งคุยเรื่องราวเก่าๆกัน ปรากฏว่าพี่โจ้เป็นคนที่จำเรื่องราวได้มากกว่าใคร ส่วนเราก็จำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง (เพราะตอนนั้นยังเด็กอยู่ ประมาณ ป. 6 อิอิ) ใครจำอดีตไม่ค่อยได้ ขอแนะนำให้ไปไหนก็ได้ ที่คุณเคยไป เคยทำ เคยอยู่ รับรองว่าภาพเก่าๆ จะแย่งกันผุดขึ้นมาในหัวเลยล่ะค่ะ จริงๆนะ ปล. ไปคนเดียว อาจนึกไม่ค่อยออก ชวนคนที่ร่วมเหตุการณ์ไปด้วยกัน รับรอง จำได้แน่ๆ